مرد ِ جوان ِ دور از بایا ست که از پس ِ روزها کار در غربت ، قصد ِ سرزمین مادری کرده و قدم نهاده به راه و  از میلیون میلیون فرسخی ِ مانده تا دیدار ِ یار مُدام  زمزمه می کند زیر لب -برای ِ بانویش احتمالا-، مشتاقانه ، که  :

 از اینجه تا بجستو سه گودارا

و هی بالا می رود و هی فرسخ های ِ مانده را می شمارد با دستهای ِ قوی ِ  پینه بسته از کار : 1،2،3،...

 گودار اولیش نقش و نگارا

و هی بالا می رود و گام می نهد و باز دوباره حساب کتاب می کند چه قدر مانده تا به گودار سوم

گودار دومیش بنچین و ورخز

و هی بالا می رود و چه قدر شوق دارد که از پس ِ آنهمه دوری با دست ِ پر آمده تا خستگی ِ روزها بدر کند در آخرین گودار که :

گودار ِ سومیش دیدار ِ یارا

  هر مرد ِ جوان ِ دور از بایا ، بابا بزرگ های ِ امروز ِ ماست .

 * شهر ِ بارانی-برفی ِ ما :)

 * روایت شده ، شنیده ام و نگاشته ام.صحّتش با مادر جانمان :)

 * سُرخ مانند تیم ِ محبوب ِ همیشه پیروز ، که یک پرسپولیس است و یک ایران :)

 اضافه شد : پیش پیش به پیشواز روز ِ عُشّاق رفته بودم!مبارک باشد!